Καλοκαίρι: Οι τραυματισμοί των παιδιών, αυξάνονται. Αντιμετωπίστε τους!

Μυοσκελετικές κακώσεις στο παιδί

Οι τραυματισμοί των παιδιών είναι ένα αρκετά συχνό και επίκαιρο θέμα καθ’όλη τη διάρκεια του χρόνου. Τόσο κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, όσο και κατά τους θερινούς μήνες, τα παιδιά αποτελούν ένα σημαντικό ποσοστό τραυματιών που επισκέπτονται το τμήμα επειγόντων περιστατικών στα νοσοκομεία. Και αν κατά τους χειμερινούς μήνες η ολοένα και αυξανόμενη αθλητική δραστηριότητα των παιδιών οδηγεί σε συχνούς τραυματισμούς, το καλοκαίρι η ελευθερία άθλησης και διασκέδασης των μικρών μας φίλων έχει δυστυχώς σαν αποτέλεσμα πολύ συχνά δυσάρεστους για το παιδί, άλλα και για τους γονείς, τραυματισμούς.

Σε τι διαφέρει η κάκωση του μυοσκελετικού στα παιδιά από τους ενήλικες;

Η ιδιαιτερότητα του παιδιατρικού τραύματος σχετίζεται στενά με τις ιδιότητες του αναπτυσσόμενου σκελετού. Το παιδί ψηλώνει, το μυοσκελετικό του σύστημα αλλάζει έντονα στη διάρκεια του χρόνου και η ικανότητά του να αποκαθιστά τη βλάβη είναι σε πολλές περιπτώσεις  εντυπωσιακή, αλλά πολύ συχνά όχι και δεδομένη. Αυτό σημαίνει οτι η αντιμετώπιση του μυοσκελετικού τραύματος στα παιδιά διέπεται από αρχές που πολύ συχνά διαφέρουν από αυτές των ενηλίκων, σε βαθμό ώστε να διαφοροποιείται σοβαρά και η αντιμετώπισή τους.

Ποιες είναι οι πιο συχνές κακώσεις μυοσκελετικού στα παιδιά;

Κακώσεις και κατάγματα (σπασίματα) οστών μπορούν να συμβούν σε όλα σχεδόν τα οστά του παιδιού. Εδώ πρέπει να διαχωρίσουμε το τραύμα που προέρχεται από χαμηλής ενέργειας κακώσεις (όπως π.χ. τον αθλητισμό, απλές πτώσεις στο έδαφος, ποδόσφαιρο) από το τραύμα υψηλής ενέργειας (τροχαίο ατύχημα, πτώσεις από ύψος) που συνήθως συμβαίνει σε λίγο μεγαλύτερα παιδιά (13-14 ετών).
Έτσι, στις κακώσεις χαμηλής ενεργείας αναφέρονται συχνά τα κατάγματα κλείδας, βραχιονίου οστού, αγκώνα, οστών αντιβραχίου (πήχυ), πηχεοκαρπικής άρθρωσης (που είναι πολύ συχνές κακώσεις στα παιδιά), κατάγματα και κακώσεις μαλακών μορίων γύρω από το γόνατο και κακώσεις ποδοκνημικής και ποδός.

Από τις παραπάνω κακώσεις θα τόνιζα ιδιαίτερα αυτές που αφορούν την άρθρωση του αγκώνα και του γόνατος, καθώς και τα κατάγματα του πήχυ, λόγω του γεγονότος ότι καθόλου σπάνια στον τραυματισμό αυτό εμπλέκονται αγγεία και νεύρα, με συνέπεια το μεγάλο κίνδυνο για τη βιωσιμότητα και τη λειτουργικότητα του σκέλους, εάν δεν αντιμετωπιστούν γρήγορα και σωστά.

Οι κακώσεις υψηλής ενέργειας μπορούν να εμπλέξουν κάθε μέρος του μυοσκελετικού χωρίς καμία εξαίρεση, ακόμα και τη σπονδυλική στήλη, τη λεκάνη, το μηριαίο και την κνήμη, με συνέπεια πολλές φορές ακόμα και τον κίνδυνο της ζωής του παιδιού. Φυσικά στις περιπτώσεις αυτές χρειάζεται γρήγορη διακομιδή και αντιμετώπιση του παιδιού σε εφημερεύον κατάλληλο νοσοκομείο.

Τι πρέπει να κάνουμε στον τόπο του ατυχήματος για το παιδί με το σπασμένο χέρι ή πόδι;

Πολύ σημαντικό, όσο κι αν φαίνεται κοινότυπο, είναι να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας απέναντι σε ένα παιδί που κλαίει, πονάει και φοβάται. Άσκοπες κινήσεις και μετακινήσεις που προκαλούν περισσότερο πόνο εννοείται πως απαγορεύονται, εξάλλου δε θα μας αφήσει το παιδί να τις κάνουμε.

Ναρθηκοποίηση του τραυματισμένου σκέλους είναι η καλύτερη αντιμετώπιση, π.χ. τυλίγοντας το πόδι ή το χέρι με μια χοντρή εφημερίδα, ή τοποθετώντας ένα κομμάτι ξύλου ως νάρθηκα. Σε περίπτωση που υπάρχει ανοικτό τραύμα που αιμορραγεί, αρκεί μόνο η επίδεση με καθαρές γάζες και τύλιγμα με ελαστικό επίδεσμο.

Η χρήση πάγου, εφ’όσον διατίθεται, είναι ένα πολύ σημαντικό μέσο για τον περιορισμό του οιδήματος (πρηξίματος) και του πόνου, με την προϋπόθεση ότι δε θα εφαρμοσθεί στο γυμνό δέρμα. Φυσικά όλες οι παραπάνω ενέργειες θα ακολουθηθούν από την ασφαλή μεταφορά του μικρού μας τραυματία στο εφημερεύον παιδο-ορθοπαιδικό τμήμα, όπου θα γίνει και η οριστική φροντίδα του τραυματία.

Πώς θα μπορούσαν να προληφθούν οι τραυματισμοί στα παιδιά;

Αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα που δύσκολα θα λυθεί εντελώς. Είναι παράλογο το να εγκλωβίσουμε ένα παιδί σε 4 τοίχους μόνο και μόνο για το φόβο του τραυματισμού. Το παιδί δικαιούται να παίξει και ποδόσφαιρο και μπάσκετ και να κάνει ποδήλατο με την ψυχή του, απλά καλό είναι ως κηδεμόνες να λάβουμε κάποια προληπτικά μέτρα. Παράδειγμα, η χρήση επικαλαμίδων στο νεαρό ποδοσφαιριστή, ή η χρήση κράνους, προστατευτικών του γόνατος και του αγκώνα  στο παιδί που κάνει ποδήλατο ή πατίνι.

Επίσης σημαντική είναι η καθοδήγηση του παιδιού σε χώρο ασφαλή για να παίξει με το ποδήλατό του ή το πατίνι του, μακριά από τον κίνδυνο των αυτοκινήτων. Η χρήση κατάλληλων παιδικών καθισμάτων στο αυτοκίνητο και η σωστή ασφάλιση του παιδιού-συνεπιβάτη όχι μόνο προλαμβάνουν, αλλά και περιορίζουν την έκταση ενός τραυματισμού σε τροχαίο ατύχημα.

Παρ’όλα τα προληπτικά μέτρα, μπορεί όμως και πάλι να συμβεί ο τραυματισμός, οπότε πρέπει ως μεγαλύτεροι εμείς να είμαστε οπλισμένοι τόσο με ψυχραιμία, όσο και με βασικές γνώσεις αντιμετώπισης του νεαρού τραυματία. 

ΑΠΟ: http://www.lovebaby.gr